Hoe het allemaal begon…

Rond ons twintigste levensjaar kwamen we regelmatig op bezoek bij een nichtje van Petra. Zij had twee honden: een Bobtail en een blonde Tibetaanse Terriër. Vooral die jonge Tibetaanse Terriër, Tjess, maakte veel indruk op ons. Haar vrolijke karakter, speelsheid en enthousiaste begroetingen zorgden ervoor dat we verliefd werden op het ras.

Via ons nichtje kwamen we in contact met de fokker van de kennel Talk of the Town. In november 1984 kwam onze eerste Tibetaanse Terriër bij ons wonen: de reu Karachi. Hij had dezelfde eigenschappen als Tjess: vrolijk, vriendelijk en altijd alert. Karachi ging overal met ons mee naartoe en bezorgde ons jarenlang veel plezier en mooie herinneringen. Hij werd maar liefst 16 jaar en 3 maanden oud.

Toen Karachi overleed, viel er een grote stilte in huis. Geen vrolijke kwispel meer in de ochtend, geen trouwe wandelmaat en geen hond die naast je stoel zat te wachten op een stukje brood. Zijn lege plek op de bank herinnerde ons elke dag aan zijn afwezigheid. Omdat hij één dag voor Kerstmis overleed, voelde het verlies nog groter. Ook onze twee dochters hadden het er moeilijk mee.

Al snel vonden we opnieuw het telefoonnummer van de fokker van Talk of the Town. May en Peter hadden alle begrip voor onze situatie. Op dat moment was er wel een nestje pups, maar die waren allemaal al besproken. Gelukkig verwachtten ze in januari 2001 opnieuw een nest. Zodra de pups geboren waren, zouden ze ons bellen.

Op 26 januari werden zes gezonde pups geboren, allemaal teefjes. Een week later gingen we kijken en waren meteen verkocht. Acht weken later verhuisde Schjakyra naar ons huis. Tijdens onze bezoeken hadden we al aangegeven dat we misschien wel twee pups wilden, maar ook de andere pups waren al gereserveerd. Daarom stelde May voor om de moeder van Schjakyra, Djaga, bij ons te laten wonen. Na één dag nadenken was de beslissing genomen. Djaga kwam erbij en bleek een geweldige hond. Van die keuze hebben we nooit spijt gehad.

Vanaf dat moment kregen we steeds meer contact met May en Peter. We bezochten afstammelingendagen, clubmatches van de Tibetaanse Terriër Club Nederland (TTCN) en hondenshows, zoals de Internationale Hondententoonstelling in Eindhoven.

Tijdens een tentoonstelling in 2004 vertelden May en Peter dat ze opnieuw een nestje hadden gehad. Er was nog één reutje over, omdat de toekomstige eigenaar op het laatste moment had afgezegd. Een week later gingen we kijken. Daar zat hij, helemaal alleen, met een blik die leek te zeggen: “Mag ik alsjeblieft met jullie mee naar huis?” Natuurlijk konden we hem niet weerstaan. Mellon verhuisde diezelfde dag nog met ons mee naar huis. De kennismaking met Djaga en Schjakyra verliep uitstekend en al snel vormden ze een hecht drietal.

Onze passie voor het ras groeide steeds verder. In januari 2006 werd Idol Giant geboren en ook hij kwam na acht weken bij ons wonen. Tijdens een afstammelingendag viel Giant erg op. De fokker vroeg ons of we er ooit aan hadden gedacht om met hem shows te lopen. Dat leek ons spannend, want we hadden gezien dat daar veel meer bij kwam kijken dan alleen een rondje lopen.

We besloten ons aan te melden voor ringtraining bij KC De Kempen in Geldrop. In september 2006 begonnen we met trainen. Onze eerste echte show was de clubmatch. Het werd een fantastische dag, want Idol Giant won direct de eerste prijs in de jeugdklasse én zijn eerste C.A.C. Dat smaakte naar meer.

Vanaf dat moment schreven we ons regelmatig in voor internationale shows in Nederland, België en Duitsland. In juni 2007 behaalde Idol Giant de titel Nederlands Jeugdkampioen. Onze ervaring groeide en ook het showen ging steeds beter.

Ondertussen stond de volgende pup alweer klaar om ons gezin te versterken. Shady Lady, een veelbelovend teefje, zou in de voetsporen van Giant treden en later ook deelnemen aan internationale shows.

We hebben het geluk dat we in een prachtige omgeving wonen waar we heerlijk vrij kunnen wandelen. Het is elke dag genieten om met deze bijzondere honden op pad te gaan en samen te leven. Dat hadden we nooit kunnen doen zonder de steun van ons gezin en de liefde voor het ras die we allemaal delen.

Als kers op de taart werd later ook Magic aan ons hondengezin toegevoegd, waarmee ons avontuur met de Tibetaanse Terriërs verder groeide. Inmiddels, we spreken over 2026 zijn meerdere Tibetanen bij ons neer gestreken met ieders hun eigen kwaliteiten. Vele hebben de voetsporen van Giant bewandeld en zijn kampioen geworden in diversen landen. Het is een ras wat levenslang bij ons zal blijven. De contacten met Peter en May zijn altijd gebleven en dankzij hun zijn we in het Tibetanen netwerk gekomen wereldwijd.

Sire Idol Giant naar Crufts 2009

Een droom wordt werkelijkheid

Jarenlang zaten we ieder voorjaar aan de televisie gekluisterd. Op het puntje van onze stoel volgden we de uitzendingen van Crufts op de BBC. We genoten van de prachtige honden, de indrukwekkende presentaties en de bijzondere sfeer van de grootste hondenshow ter wereld.

Steeds weer zeiden we tegen elkaar:

“Wat zou het geweldig zijn als we daar ooit zelf eens mochten lopen.”

Maar Crufts voelde als iets onbereikbaars. Een droom die ver weg leek. Tot november 2008. Tijdens de Winner Show in Amsterdam viel alles op zijn plaats. Onze honden Idol Giant en Shady Lady behaalden resultaten waarmee zij zich kwalificeerden voor Crufts. Ineens hadden we die felbegeerde uitnodiging in handen. We konden het nauwelijks bevatten, onze eigen honden op Crufts, in Birmingham. Op de show waar jaarlijks duizenden honden uit de hele wereld samenkomen.

De weken daarna stonden volledig in het teken van voorbereiden. Er moesten ATC-nummers worden aangevraagd bij de Engelse Kennel Club, gezondheidsverklaringen geregeld worden en allerlei formulieren ingevuld. Gelukkig konden we rekenen op de hulp van Pat, een zeer gerespecteerde fokster binnen de Tibetaanse Terriërwereld. Toen uiteindelijk de officiële bevestiging binnenkwam, hebben we het bericht zeker drie keer gelezen. Idol Giant stond daadwerkelijk ingeschreven voor Crufts 2009. Onze droom was werkelijkheid geworden.

De voorbereiding

Vanaf dat moment leefden we toe naar maart. Ringtrainingen werden serieus aangepakt. Er werden extra wandelingen ingepland om Giant in topconditie te krijgen. Borstels, shampoos en verzorgingsproducten werden getest alsof we een Formule 1-team waren dat zich voorbereidde op een wereldkampioenschap. Maar zoals altijd liep niet alles volgens plan. Drie weken voor vertrek werden twee van onze honden loops. Voor Idol Giant was dat geen ideale situatie. Hij verloor zijn eetlust, was onrustig en leek volledig van zijn stuk gebracht. Terwijl de dagen richting Crufts weg tikten, vroegen wij ons steeds vaker af:  “Komt dit nog wel goed?”  Met veel geduld, aandacht en de nodige kunstgrepen lukte het uiteindelijk om de rust terug te brengen. Langzaam begon Giant weer zichzelf te worden. Net op tijd.

Op weg naar Engeland

4 maart 2009.  De wekker ging om drie uur in de nacht, de auto stond al ingepakt klaar. De papieren lagen zorgvuldig opgeborgen. De honden werden nog even uitgelaten en terwijl de koffie doorliep beseften we dat het nu echt ging gebeuren. Crufts, daar gingen we. Samen met May Janssens van kennel Talk of the Town en Solange de Bonte begonnen we aan onze reis richting Duinkerken. Precies om zeven uur stonden we ingecheckt in Calais voor de overtocht naar Dover. Het voelde alsof de vakantie van ons leven begon. Op de ferry werd al snel duidelijk dat de sfeer uitstekend was. Terwijl Petra en Solange enthousiast allerlei parfums stonden uit te proberen in de taxfree shop, probeerde May een dutje te doen. Toen May even later wakker werd, keek ze verbaasd om zich heen. “Waar ben ik terechtgekomen?” lachte ze. “Het ruikt hier alsof ik midden in een parfumwinkel zit!” De toon voor de rest van de reis was gezet. Er werd gelachen, gekletst en natuurlijk ging het gesprek voortdurend over honden. Bij aankomst in Dover kregen we direct onze eerste les Belgisch-Nederlands van Solange. Toen de ferry achteruit aanlegde in de haven zei ze droog: “Hij steekt hem met zijn kont van achteren erin.” Het duurde even voordat iedereen besefte wat ze bedoelde, maar daarna schoten we allemaal in de lach. Nog jaren later zouden we die uitspraak blijven herhalen.

Een warm welkom

Na een stevig Engels ontbijt reden we verder richting Desborough. Onderweg genoten we van het Engelse landschap. Het leek wel alsof de lente speciaal voor ons was begonnen. Overal zagen we groene heuvels, bloeiende struiken, lammetjes in de wei en uitbundige velden, het was prachtig. Aan het einde van de middag arriveerden we bij Mark en Glenn. Binnen de wereld van de Tibetaanse Terriërs zijn zij bepaald geen onbekenden. Hun honden hadden al talloze grote titels gewonnen en zelfs op Crufts waren zij zeer succesvol geweest. Toch werden wij ontvangen alsof we familie waren. De honden werden verzorgd, verhalen uitgewisseld en de avond vloog voorbij. Na een heerlijke maaltijd maakten we nog een laatste wandeling met Giant. Daar liep hij, volledig ontspannen, onbewust van wat hem de volgende dag te wachten stond.

De grote dag

Vrijdag 5 maart, Crufts-dag. Nog voor zonsopkomst zaten we alweer in de auto richting Birmingham. Toen de enorme hallen van het NEC-complex in zicht kwamen, begon de spanning pas echt. Hier gebeurde het allemaal. Hier hadden wij jarenlang naar gekeken op televisie en nu stonden we er zelf. Binnen was alles indrukwekkend groot. Hallen zover het oog reikte. Honderden stands. Duizenden honden. Overal mensen die hun laatste voorbereidingen troffen en ergens daar tussenin moesten wij ring 18 zien te vinden. Toen we uiteindelijk onze plek hadden gevonden, begon het wachten. Ruim tweehonderd Tibetaanse Terriërs waren ingeschreven. Tweehonderd! Van alle kanten verschenen prachtige honden. Kampioenen uit Engeland, Amerika, Scandinavië en de rest van Europa. De concurrentie was enorm. Steeds opnieuw bladerden we door de catalogus. Hoeveel honden moesten er nog voor ons? Wanneer waren wij aan de beurt? Om half negen begon de keuring, De spanning was voelbaar. Toen kwam ons moment en Idol Giant mocht de ring in. Ineens stonden we daar, in die beroemde groene ring, de ring die we jarenlang alleen van televisie kenden. Voor een ogenblik leek alles om ons heen stil te vallen. Giant liet zich prachtig zien. Hij liep met zelfvertrouwen, stond trots opgesteld en liet zich van zijn allerbeste kant zien. Petra had hem perfect voorbereid en dat was duidelijk zichtbaar. Rondom de ring stond het publiek rijen dik, camera’s klikten onafgebroken, er werd geapplaudisseerd. Het voelde bijna alsof we deelnamen aan een grote sportwedstrijd. De prijzen gingen uiteindelijk aan onze neus voorbij.

Maar eerlijk? Dat maakte op dat moment nauwelijks iets uit. Want wij hadden het gedaan. Wij hadden met onze eigen hond gelopen op Crufts. Een droom die jarenlang onmogelijk leek, was werkelijkheid geworden. Dat gevoel neemt niemand je ooit meer af.

Vriendschap kent geen grenzen

Na afloop volgde een traditie die minstens zo bijzonder was als de show zelf. Benches werden tegen elkaar geschoven en veranderden in één grote internationale tafel vol eten en drinken. Engelsen, Belgen, Nederlanders, Amerikanen, Zweden en Zwitsers stonden samen te praten, te lachen en ervaringen uit te wisselen. Er werden nieuwe vriendschappen gesloten. Succes werd gevierd. Champagnekurken knalden. En overal ging het gesprek maar over één onderwerp: De liefde voor de Tibetaan. Op dat moment beseften we dat Crufts veel meer is dan alleen een tentoonstelling. Het is een ontmoetingsplaats voor mensen die dezelfde passie delen. Mensen die elkaar misschien nauwelijks kennen, maar elkaar direct begrijpen.

Een herinnering voor het leven

Toen we enkele dagen later weer richting Nederland reden, waren we moe maar gelukkig. We hadden genoten van iedere minuut, van de reis, van de vriendschappen, van de gezelligheid. Maar vooral van dat ene bijzondere moment, het moment waarop Idol Giant trots door de groene ring van Crufts liep.

Soms worden dromen werkelijkheid en Crufts 2009 zal voor altijd één van die dromen blijven die wij nooit meer zullen vergeten.

Toen wij in 2009 voor het eerst met Idol Giant de groene ring van Crufts betraden, voelde het alsof een droom werkelijkheid werd. Jarenlang hadden we thuis voor de televisie gezeten en vol bewondering gekeken naar de mooiste honden ter wereld. Dat we daar zelf ooit zouden staan, hadden we nauwelijks durven hopen. Wat we toen nog niet wisten, was dat dit slechts het begin van een prachtig avontuur zou zijn. In de jaren die volgden keerden we meerdere malen terug naar Crufts. Iedere deelname was bijzonder, maar één moment zal voor altijd in ons geheugen gegrift staan.

In 2017 behaalde Miss Money Penny Zippy een resultaat waarvan iedere exposant droomt. Tussen de internationale top van de Tibetaanse Terriërs werd zij uitgeroepen tot Beste Teef.

Op dat moment kwam alles samen, de eerste hond die ons hart veroverde, De de vele uren ringtraining, de kilometers naar shows in binnen- en buitenland, de vriendschappen die onderweg ontstonden, de dromen die ooit begonnen op het puntje van de bank voor de televisie.

Wat ooit een verre wens was, was werkelijkheid geworden. Niet één keer, maar twee keer. Eerst door te mogen deelnemen aan Crufts en daarna door er daadwerkelijk een van de mooiste successen uit onze hondencarrière te behalen. Herinneringen die niemand ons ooit meer afneemt.

Bedanken willen wij dan ook May Janssen en Solange de Bonte voor deze eerste mooie reis. Maar de grootste dank gaat toch wel naar Mark en Glen, zij hebben deze dagen alles uit de kast getrokken om ons te verwennen en zijn wij deze dagen werkelijk niks te kort gekomen.

Mark en Glen, dank je wel voor alle goede zorgen, het was fantasties.